Zawiść

Zawiść rodzi się wtedy, gdy przestajemy dostrzegać własne dobro i zaczynamy porównywać się z innymi.

Zawiść nie potrafi tworzyć własnych cudów, dlatego próbowała odbierać radość innym.

Szeptała skowronkowi, że inne ptaki śpiewają piękniej, a żabkom, że ryby są od nich zwinniejsze.

Przez takie porównania cudza radość gasła, a własna wydawała się bez wartości.

Dopiero gdy uczymy się cieszyć własnymi darami, zawiść traci swoją siłę.

Słowo od Feliksa

„Nie porównuj swojego serca z sercami innych. Każdy z nas otrzymał wyjątkowe dary.”