To istota lekka, jak puch dmuchawca, świetlista, jak promień słońca. Ma skrzydła utkane ze spełnionych, dotrzymanych obietnic i serce, które zna smak spokoju.
Chodzi po miękkich mostach z pajęczyny nie bojąc, że ona się zerwie. Uwielbia słuchać beztroskiego śmiechu i wsłuchiwać się w słowa – “dam radę, wierzę ci”
Gdy ktoś się boi, siada obok niego i szepce swoim aksamitnym głosem “Nie musisz wiedzieć, jak to zrobić, wystarczy, że zrobisz pierwszy krok“
Kiedy pojawiają się ciemne chmury, wątpliwości i wahanie, czy będzie dobrze, wystarczy zamknąć oczy, żeby poczuć jej delikatny szept i uścisk dłoni.
Jeśli będziesz ją nosić w sobie, to zawsze będziesz wierzyć, że tunel się kiedyś skończy i pojawi się światełko.