„Za każdą emocją dziecka kryje się potrzeba, która pragnie zostać zauważona.”
Wyobraź sobie rodzeństwo. Jedno z dzieci właśnie otrzymało pochwałę za piękny rysunek. Drugie odwraca wzrok, marszczy brwi i mówi: „Ciebie zawsze bardziej lubią”. Rodzicowi może zrobić się przykro, ale pod tymi słowami często kryje się coś znacznie głębszego.
To nie jest opowieść o złym charakterze ani o egoizmie. To opowieść o zazdrości – emocji, która mówi: „Ja też chcę być ważny. Ja też potrzebuję uwagi i miłości.”
Zazdrość jest naturalną emocją. Pojawia się wtedy, gdy dziecko porównuje się z innymi lub obawia się, że utraci czyjąś bliskość. Sama w sobie nie jest czymś złym. Staje się trudna dopiero wtedy, gdy dziecko nie potrafi o niej opowiedzieć i wyraża ją krzykiem, obrażaniem się lub złością.
Wyobraź sobie dwa kwiaty rosnące obok siebie. Jeden zakwitł wcześniej, drugi potrzebuje jeszcze trochę czasu. Nie oznacza to, że jest mniej piękny. Każde dziecko rozwija się we własnym tempie i potrzebuje pewności, że jest kochane nie za osiągnięcia, ale za to, kim jest.
Słowo od Feliksa:
„Kiedy wydaje Ci się, że ktoś dostał więcej dobra niż Ty, zatrzymaj się na chwilę. Serce nie jest tortem, który się kończy. Miłość rośnie, kiedy się nią dzielimy.”
Na zakończenie zatrzymaj się i zapytaj: „Czy moje dziecko wie, że jest dla mnie wyjątkowe, nawet wtedy, gdy chwalę kogoś innego?” To pytanie pomaga budować poczucie bezpieczeństwa i wzmacnia więź.